‫گریس!
‫آماده شو، دختر,
‫اَه,
‫آبگوشت؟
‫نه، مامانی اگه شیر بخوره شکمش درد می‌گیره,
‫ خداوندا، پروردگارا، تو را شکر گوییم
‫که بر سرِ سفرۀ ما غذا قرار دادی، ‫به ما خانه عطا کردی
‫و شکرگزارم که به من دختری زیبا، باهوش,,,
‫اما خیلی شرّ دادی,
‫گریس!
‫خدایا، لطفاً همچنان از ما مراقبت کن,
‫آمین,
‫توی کچاپ مربا ریختی، گریس؟
‫توی قهوه هم ریختی؟
‫چرا؟!
‫گریس، زود باش!
‫ویتامین‌هات رو توی دستشویی جا نذاری!
‫باشه، مامانی,
‫برو, سرِ خیابون می‌بینمت,
‫کار دیگه‌ای نمی‌کنی ها، گریس!
‫خوب شد گفتم ویتامین‌هات رو جا نذاری,
‫صبح بخیر، خانم کلارک,
‫- به خونه خوش اومدین, ‫- خواهر جوی! (به فیلیپینی گفت)
‫سلام,
‫عجب! دیگه فیلیپینی هم بلد شدی؟
‫پسرخاله‌هاش توی سنگاپور ‫به خدمتکارشون می‌گن «خواهر»,
‫چه قشنگ!
‫اومدم که کلیدتون رو پس بدم,
‫خیلی از دیدنت خوشحال شدم، جوی,
‫راه رو که بلدی دیگه,
‫خوب درس بخون، دخترم,
‫«حکایت ماجراهای عادی,,,»
‫لازم نیست بالای سرش وایستی، عزیزم,
‫من همۀ جاهای جنوب شرقی آسیا رو رفتم,
‫کامبوج، ویتنام، کنیا,
‫ولی فیلیپین,,,
‫می‌شه گفت جای مورد علاقه‌ام بود,
‫فیلیپینی‌ها مردم‌های خیلی خوبی‌ان,
‫[ساعت ۳ عصر - رستوران چیکن پالاس] ‫[جادۀ ارلز کورت - ۱۵ هزارتا]
‫[از طرف گری]
‫۱۵ هزارتا رو آوردی؟
‫۱۰ هزارتا آوردم,
‫شماها چرا همیشه این‌جوری می‌کنید؟
‫من می‌گم ۱۵ هزارتا،‌ شماها ۱۰ هزارتا میارید,
‫می‌گم: «نه نمی‌شه» ‫می‌گید: «کل پول‌تون همینه,»
‫من کارم اینه,
‫حرفه‌ام اینه,
‫میام به تو بگم شغلت رو ارزون انجام بدی؟ ‫نه نمی‌گم,
‫چی‌کاره‌ای؟
‫برام مهم نیست,
‫ولی تضمین می‌کنم ‫سخت‌تر یا ریسکی‌تر,,,
‫از این نیست که ‫من برات تابعیت این کشور رو جور کنم,
‫بخدا قسم این کار تموم بشه، ‫دیگه سفارش نمی‌گیرم,
‫ده هزارتا رو قبول کن,
‫- بقیه‌اش رو برات جور می‌کنم, ‫- بعدش چی؟
‫برای بقیۀ پول بیفتم دنبالت؟
‫نه,
‫پونزده هزارتاست,
‫نه ۱۰ هزارتا,
‫نه ۱۱ هزارتا, نه ۱۴,۵۰۰ تا,
‫من آخر ماه بعدی از اینجا می‌رم,
‫تا اون‌موقع پولت رو آماده کن, یا نکن, ‫اهمیتی نمی‌دم,
‫ولی دوباره وقتم رو هدر نده,
‫سلام, بفرمایید، «مت» هستم,
‫سلام، کیه؟
‫وارینگتون اسمیت هستم,
‫من و خانواده‌ام از دهم تا شونزدهم منزل نیستیم,
‫پیغام بذارید تا در اسرع وقت باهاتون تماس بگیریم,
‫ممنون,
‫گریس!
‫بدو بدو نکن, ‫همسایه‌ها صدامون رو می‌شنون,
‫الو؟
‫خواهر «جوئن»، حالت چطوره؟
‫سلام، سلام!
‫اولاً که چرا نیومدی کلیسا؟
‫برای سرود دسته‌جمعیِ گلریزون بهت نیاز داریم!
‫ضمناً «جوی»، می‌خوام یه لطفی در حقم بکنی,
‫کلی آدم هست که بهتر از من آواز می‌خونن,
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫مصاحبۀ مهاجرتم افتاده جلو، افتاده برای فردا
‫و «یووال» ازم خواسته برم ببینم حال دوستش چطوره,
‫می‌شه بجای من بری؟
‫من فردا باید برم خونۀ خانوادۀ «کلارک»,
‫نمی‌شه بهش زنگ بزنی؟
‫زنگ زدیم ولی کسی برنمی‌داره,
‫نگران حالشه,
‫باشه, بعد از شیفتم یه سر بهش می‌زنم,
‫ممنون، ممنون!
‫اسمش آقای گرت‌ـه,
‫رمز ورود و آدرس رو برات می‌فرستم,
‫توی گروه سرود می‌بینمت، باشه؟
‫خیلی‌خب, ممنون جوی,
‫نه، صبر کن، کسِ دیگه‌ای هم اونجا هست؟ ‫الو؟ خواهر,,,
‫گریس؟
‫گریس، اصلاً خنده‌دار نیست,
‫گریس؟
‫- پِخ! ‫- ای خدا!
‫خیلی‌خب، بیا ببینم, باید مشق‌هات رو بنویسی,
‫[مامانی - بابایی]
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫جزو مشق‌هامه,
‫فکر نمی‌کنی که,,,؟
‫فکر نمی‌کنم کارِت درست باشه، دخترم,
‫چرا؟ گفتی عکسی از بابا نداریم,
‫قرص‌هات رو خوردی؟
‫نه، هنوز نخوردم,
‫صبر کن,
‫اون چیه؟
‫- اینو از کجا آوردی؟ ‫- از دستشوییِ خونه,
‫گریس، این قرص یکی دیگه‌ست,
‫قرص خواب‌ـه,
‫اصلاً حواست رو جمع نمی‌کنی,
‫نگفته بودم اینو بردار؟
‫ولی برداشتم,
‫خب دیگه، بخواب,
‫گریس؟
‫نمی‌تونی بچۀ وامونده رو ازم بگیری!
‫عه! شما باید نظافتچیِ جدیدمون باشید,
‫«مسئولیت مرد سفیدپوست را به دوش بکِش,,,»
‫آقای گرت؟
‫سلام؟
‫آقای گرت؟
‫سلام؟
‫آقای گرت؟
‫اسم من جوی‌ـه,
‫دوست‌تون یووال منو فرستاد ‫تا ببینم حال‌تون چطوره,
‫آقای گرت؟
‫گلوریا!
‫ببخشید؟
‫شما باید خدمتکار جدید باشی,
‫خدمتکار,,,
‫بله، من خدمتکار جدیدم,
‫خوبه,
‫مطمئن نبودم سازمان‌تون می‌تونه انقدر لحظه‌آخری
‫کسی رو بفرسته,
‫واقعاً دیدنت مایۀ دلگرمیِ منه,
‫کاترین هستم,
‫- سلام «کارِن»، من,,, ‫- نه,
‫کاترین!
‫من جوی هستم, ‫خوشوقتم، خانم,
‫نه، نه, نمی‌خواد رسمی رفتار کنی,
‫کاترینِ خالی کفایت می‌کنه، باشه؟
‫می‌بینم که خودت با عمو نایجلِ عزیز آشنا شدی,
‫ایشون,,,؟
‫بله متأسفانه,
‫بیماریِ وحشتناکی گرفتن,
‫آروم‌آروم جونش رو می‌گیره,
‫خیلی بی‌رحمانه به‌نظر میاد,
‫ببخشید,
‫- نه، متأسفم, ‫- خب,
‫بهتره وقت رو هدر ندیم,
‫بیا جات رو نشونت بدم، خب؟
‫خیلی وقته توی سازمان «کیپلینگ» کار می‌کنی؟
‫آممم,,, نه,
‫خب، همین‌طور که می‌بینی، خیلی وقته که,,,
‫کسی یه دستی به سر و روی این خونه نکشیده,
‫حالا در حالت عادی ‫این یه شغل بلندمدت می‌بود،
‫ولی با توجه به شرایطی که الان داریم،
‫می‌تونه هر چیزی بین دو هفته
‫یا دو ماه باشه, خدا می‌دونه!
‫اینجا هم در طول مدتی که اینجا حضور داری ‫مال تو می‌شه,
‫- اتاق منه؟ ‫- بله,
‫یه حمام-دستشویی داره،
‫و فضاش بیشتر از اونیه که بتونی پُرش کنی،
‫البته گمون می‌کنم,
‫اینجا کفایت می‌کنه دیگه؟
‫خیلی قشنگه,
‫ممنون,
‫مطمئنم احتمالاً با بدتر از اینا هم مواجه شدی،
‫ولی اینجا اگه تمیز بشه، ‫می‌بینی که در واقع آشپزخونه‌ست,
‫آشپزی هم می‌کنی دیگه؟
‫- بله خانم، می‌کنم, ‫- کاترین,
‫ببخشید,
‫- کاترین, ‫- عالیه,
‫ما توی این خونه غذاهای ساده می‌خوریم,
‫چیزای عجیب نمی‌خوریم, ‫ماهی یا غذاهای دریایی هم نمی‌خوریم,
‫حساسیت خیلی بدی بهشون دارم، ‫متوجهی؟
‫بله,
‫کنسروها و خشکبارها اینجان,
‫داروهای عَموم توی قفسۀ بالایی‌ـه,
‫توی یه جعبۀ قرصِ روزانه منظم شده
‫و مورفین توی یخچاله ‫که اگه حالش بد شد بهش بدی,
‫- می‌خواید هر روز صبح قرص‌هاش رو بهشون بدم؟ ‫- نه، نه,
‫اونو بسپر به خودم,
‫بقیه‌اش فقط نگهداری‌های کلی‌ـه,
‫اتاق آماده‌ست که هر وقت خواستی توش ساکن بشی،
‫ولی تصورم بر اینه که ‫می‌خوای بلافاصله شروع کنی,
‫امشب خوبه؟
‫بله، دوشیزه کاترین، خانم,
‫عالیه,
‫حالا قبل از اینکه یادم بره،
‫یه پیشنهاد نسبتاً شیطنت‌آمیز دارم,
‫می‌دونم برای سازمان کار می‌کنی، ولی,,,
‫می‌شه در نظر بگیری که خصوصی برای من کار کنی؟
‫نمی‌تونم به نرخ سازمان بهت بدم ‫ولی می‌تونم هفته‌ای ۱۰۰۰ دلار بهت بدم,
‫پول نقد هم می‌دم,
‫اگه بشه که خیلی خوشحال می‌شم,
‫می‌تونم بیام,
‫جوی، روزم رو ساختی!
‫ممنون, ممنون، خانم,
‫خب, پس,,,
‫- بعداً می‌بینمت, ‫- ممنون، خانم,
‫یه کار پیدا کردم,
‫کار؟
‫اوهوم,
‫توی خونۀ آقای گرت,,,
‫به‌عنوان خدمتکار استخدام شدم,
‫بیشتر از دستمزدیه که ‫توی شش ماه می‌تونم به دست بیارم,
‫به‌به!
‫ببینم، حالش خوبه؟
‫آممم,,,
‫نه، متأسفم، فکر کنم روبه‌موت باشه,
‫سرطان داره,
‫وای خدا,
‫بگذریم، باید برم دنبال گریس,
‫ولی وقتی مستقر شدم بهت زنگ می‌زنم,
‫مواظب خودت باش,
‫- خداحافظ, ‫- ولی آخه ویزات چی می‌شه؟
‫دخترم، مامانی یه شغل جدید پیدا کرده,
‫یه کارِ خفن,
‫برای کل تعطیلات، ‫یه جای مخصوص خودمون داریم,
‫واقعاً؟
‫کمکم کن چمدون رو آماده کنیم,
‫یه تخت می‌دن مخصوص خودمون؟
‫آره، یه تخت می‌دن مخصوص خودمون,
‫وای خدا, وای خدا, وای خدا,
‫اگه همه‌چی خوب پیش بره،
‫شاید پول کافی برای خریدِ خونۀ خودمون پیدا کنیم,
‫خیلی معرکه‌ست! ‫باورم نمی‌شه می‌تونم تخت داشته باشم,
‫حاضری؟
‫جوی، خوش اومدی,
‫خوبه، بیا تو, بیا تو,
‫عجب!
‫خدایا، حتماً خیلی خسته‌ای
‫که کل روز این چمدون گُنده رو با خودت حمل کردی,
‫در رو ببند، لطفاً,
‫یه فنجون چایی میل می‌کنی؟
‫اهل چایی‌خوردن هستی دیگه؟
‫بله، ولی شاید بهتر باشه ‫قبلش چمدونم رو باز کنم، خانم,
‫بعداً هم می‌تونی بازش کنی, ‫بیا, روم رو زمین نزن,
‫خب,,,
‫می‌خوام حسابی,,,
‫باهات آشنا بشم,
‫شکر؟
‫نه، ممنون,
‫آممم,,,
‫لابد هزاران کیلومتر سفر کردی,,,
‫تا به ساحل‌هامون رسیدی,
‫تصورم اینه که داستان جالبی داره, ‫از فیلیپین اومدی؟
‫- بله, از کجا فهمیدی؟ ‫- از قیافه‌ات,
‫حتماً توی کشورتون خانواده‌ات رو ول کردی,
‫- بله, ‫- شوهر داری؟
‫نه, نه,
‫بچه داری؟
‫نوش جان,
‫ممنون,,,
‫خانم,
‫کاترین,
‫می‌شه برم چمدونم رو باز کنم، لطفاً؟
‫بله عزیزم, بفرما,
‫وای خدا, گریس؟
‫پاشو، گریس,
‫گریس!
‫خیلی طول کشید,
‫این کار رو باهام نکن,
‫فکر کردم مُردی, ‫بیا بغلم, ببخشید دخترم,
‫این‌جوری شوخی نکن، گریس!
‫خنده‌دار نیست,
‫- ترسوندی‌ام, ‫- جوی؟
‫جوی!
‫همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫داشتم صدات می‌کردم,
‫نشنیدی؟
‫شرمـ,,, شرمنده,
‫مسئله‌ای نیست، همه‌چی روبه‌راهه؟
‫بله,
‫داری وسایلت رو در میاری؟ باشه,
‫خب، اتاق خودته, ‫اینجا رو مثل خونۀ خودت در نظر بگیر,
‫اگه چیزی لازم داشتی بهم خبر بده,
‫ممنون,
‫گریس,
‫باید بهم قول بدی
‫که هر بار اون خانم توی این خونه‌ست
‫توی این اتاق می‌مونی,
‫ولی این کار که تموم بشه,,,
‫خب؟
‫اون‌قدر پول جمع کردم ‫که همه‌چی رو درست کنم,
‫باشه؟ قول می‌دم,
‫این وضعیت موقت‌ـه,
‫باشه دخترم؟
‫همیشه می‌گی موقت‌ـه,
‫کمکم می‌کنی وسایل رو در بیارم
‫و کارم رو اینجا تموم کنم؟ ‫بعدش هم بگیریم بخوابیم,
‫می‌شه من سمت راست بخوابم؟
‫دخترم,,,
‫گریس، دختر عزیزم,
‫بیا,
‫گفتی یه تخت مخصوص خودمون داریم,
‫می‌دونم,,,
‫مامانی؟
‫مامانی، حالت خوبه؟
‫خوب می‌شم,
‫فقط شش ماه طول می‌کشه، خب؟
‫قول می‌دم,
‫ببخشید، خانم,
‫ترسوندی‌ام,
‫این بخش از روز رو از همه کمتر دوست دارم,
‫- اگه بخواید می‌تونم بجاتون انجامش بدم, ‫- نه! نه، نمی‌خواد,
‫خب,,,
‫من دیگه می‌رم و تا ظهر نیستم,
‫لطفاً به کارِت ادامه بده,
‫- چشم خانم, ‫- بگو کاترین! ممنون,
‫گلوریا,,,
‫هان؟
‫آقای گرت؟
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- لعنتی!
‫مادر! حرف بد زدی، مامانی,
‫گریس، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫اون خانمه نیست,
‫رفت دیگه,
‫این که بازی نیست، گریس,
‫کمک کن اینو بذاریم سرِ جاش,
‫اونو که گذاشتی,,,
‫باید برگردی توی اتاق,
‫- ولی حوصله‌ام سر رفته! ‫- هیس!
‫صدات رو بلند نکن، گریس,
‫عه، پس اونجایی!
‫می‌بینم که سخت مشغول کاری,
‫سلام، خانم,
‫جوی,,,
‫گل کاشتی,
‫انقدر تمیز شده که انگار یه اتاق دیگه‌ست,
‫- بیاید آشپزخونه رو ببینید, ‫- نه! نه، نه، نه,
‫نه, بذار یه لحظه ازش لذت ببرم,
‫داره برق می‌زنه,
‫می‌دونی,,,
‫بچه که بودم، ‫از اینکه بیام توی این اتاق متنفر بودم,
‫عموم مجبورم می‌کرد
‫روی این میز، تکالیفم رو انجام بدم,
‫اگه جواب اشتباه می‌دادم،
‫با یه خط‌کش چوبی می‌زد روی انگشت‌هام,
‫بعضی وقتا مردِ ترسناکی می‌شد,
‫ببخشید که مجبور شدی ‫با این پُرتره‌های وحشتناک کنار بیای
‫که تصویر افراد برجستۀ خاندان‌ـمه,
‫بابابزرگ, ‫بابای بابابزرگ و پسرهاش,
‫طبق انتظار، زن‌ها جایگاهی بین‌شون نداشتن,
‫اتفاقاً مامانم با ثروت خودش، ‫مال و منال اونا رو نجات داد,
‫ولی وقتی شوهرش، یعنی بابام، مُرد ‫مامانم رو انداختن بیرون,
‫بعدش بدجوری مریض شد,
‫مابقی روزهای عمرش رو توی بیمارستان گذروند,
‫خوشبختانه مشکلی برای من پیش نیومد,
‫دخترِ بابام بودم، ‫واسه همین چیزی نشد، اوضاعم خوب بود,
‫منو هم خیلی قضاوت می‌کردن,
‫حیف که آدم نمی‌تونه بستگانش رو ‫خودش انتخاب کنه، مگه نه؟
‫- بگذریم، حالا بریم این,,, ‫- صبر کن!
‫خیلی بابت مادرتون متأسفم، کاترین خانم,
‫خیلی متأسفم,
‫عه,
‫اینجا که هیچ مشکلی نداره، عزیز, ‫ممنون, حالا بریم آشپزخونه؟
‫آهای!
‫کاترین خانم,,,
‫می‌خواستم مجدداً ازتون تشکر کنم,,,
‫که استخدامم کردین,
‫پارسال خیلی بهم سخت گذشت
‫و خیلی مفتخر و شکرگزارم که ‫برای همچین خانواده‌ای
‫دارم کار می‌کنم,
‫زود باش! ‫(به فیلیپینی)
‫اینو توی فیلیپینی می‌گیم,
‫یه اصطلاحه,
‫بازم ممنونم، خانم,
‫خواهش می‌کنم,
‫گریس!
‫گریس؟
‫ای بابا!
‫برو زیرِ تخت,
‫نه، منظورم اینه که,,,
‫نه,,, این کار رو نکن,
‫همونجا بمون!
‫اگه به صرفِ شام باشه عالی می‌شه,
‫این روزها با ساندویچ پنیر زنده‌ام,
‫آره!
‫به‌خاطر این دختر جدیده که فیلیپینی‌ـه ‫همه‌چی بوی گندِ گشنیز می‌ده,
‫وقت داروهاشه,
‫آره! خیلی‌خب، عزیزم, ‫خیلی ممنون,
‫گندش بزنن,
‫خب، دهنت رو باز کن,
‫همینه,
‫اینم از این,
‫جوی!
‫جوی، می‌شه کتری رو بذاری؟ ‫خیلی تشنه‌مه,
‫جوی، اون بوی چیه؟
‫- دارم ناهار درست می‌کنم, ‫- باشه، ولی چی درست می‌کنی؟
‫ادوبوی مرغ,
‫چی چیِ مرغ؟
‫ادوبو, ‫(نوعی غذای فیلیپینی)
‫عه، نه، نه، نه,
‫برای من فقط یه ساندویچ پنیر درست کن، لطفاً,
‫یادته گفتم غذاهای ساده؟
‫ببخشید خانم,
‫راستی اونا چی‌ان؟
‫شانس و برکت و سلامتی میارن,
‫قاشق و چنگاله,,,
‫بله، خیلی عالیه, عالیه,
‫ولی سعی کن به خاطر داشته باشی ‫که اینجا محل کارِته,
‫خونه‌ات نیست, خب؟
‫باشه خانم,
‫بعداً برشون دار, ‫الان لازم نیست, لازم نیست,
‫- ساندویچ‌ام! ‫- عه!
‫مامانی!
‫- مامانی، اون خانمه به,,, ‫- گریس,,,
‫صبر کن!
‫- مامانی، گوش کن چی می‌گم, ‫- خسته‌ام,
‫گوش کن چی می‌گم,
‫- امروز نزدیک بود باعث اخراج‌شدنم بشی, ‫- مامانی,
‫اون خانمه به اون پیرمرده ‫قرص خوابالوکننده داد,
‫چی؟
‫صداش رو شنیدم,
‫قرص رو گذاشت توی دهنش و ‫مجبورش کرد قورتش بده,
‫از کجا می‌دونی جفت‌شون یه قرص بودن؟
‫تو داروساز هستی؟
‫خیلی از قرص‌ها شبیه همن,
‫- ولی مامانی، روش حرف «اِی» نوشته بود, ‫- گریس، بسه! خواهش می‌کنم,
‫- ولی اون,,, ‫- گریس، گفتم بسه!
‫همه‌چی رو برام سخت‌تر می‌کنی,
‫همه‌چی برای تو مثل بازی‌ـه,
‫آخه چِته؟
‫برای خوابیدن آماده شو,
‫روی چه تختی؟
‫هیچ‌وقت به حرف‌هام گوش نمی‌دی,
‫ازت متنفرم, از همه‌چی متنفرم,
‫این خونه رو به آتیش می‌کشم!
‫جورج، عزیزم، نمی‌خواد قانون رو برام بازگویی کنی,
‫وقتی داشتن این قانون‌ها رو می‌نوشتن ‫من خودم بالای سرشون بودم,
‫خودت خوب می‌دونی
‫که درخواستِ اینکه حضوری بیام امضا کنم
‫نه تنها آزاردهنده‌ست، ‫خیلی هم بی‌خود و بی‌جهته,
‫دارم می‌میرم، جورج, ‫بله!
‫از اینجا نمی‌رم تا وقتی که,,,
‫عالی شد!
‫جورج، بعداً بهت زنگ می‌زنم,
‫ولش کن، جوی, ‫خودم جمعش می‌کنم,
‫گفتم، خودم جمعش می‌کنم,
‫ببخشید، خانم,
‫کار دیگه‌ای نداری؟
‫مامانی، چی‌کار می‌کنی؟
‫از اونجا بیا پایین، گریس,
‫دخترم، اون روز همینو دیدی؟
‫نه,
‫این یکی بزرگتره,
‫ولی همونه؟
‫مامانی، باید یه چیزی رو بهت بگم,
‫فکر کنم کاترین یه چیزیش هست,
‫می‌دونم, ‫نباید اینا رو به آقای گرت بده,
‫- نه! دیشب، اون,,, ‫- جوی!
‫داشتی با تلفن صحبت می‌کردی؟
‫تلفن,,,
‫بله,
‫با کی صحبت می‌کردی؟
‫خواهرم, خیلی ببخشید,
‫نه، خیلی هم خوبه,
‫فقط سعی کن وسط کار، ‫تماس‌های شخصی رو جواب ندی، باشه؟
‫دنبالم بیا لطفاً,
‫متأسفانه باید یه چند روز از اینجا برم,
‫تا وقتی که نیستم، خیلی مهمه که,,,
‫عموم همچنان داروهای ضروری‌اش رو بخوره,
‫می‌دونم مشتاق بودی کمکش کنی،
‫پس الان فرصت خیلی خوبیه,
‫می‌دونم که روش‌هام تا حدودی نامتعارف هستن
‫ولی از چیزی که کاربردی باشه ‫و کار رو به انجام برسونه لذت می‌برم، خب؟
‫خب، این‌جوری تکیه‌اش می‌دیم به اینجا,,,
‫تا وقتی قرص رو می‌خوره خفه نشه,
‫بعدش خیلی آروم دهنش رو باز می‌کنیم
‫و میندازیم توش، خب؟
‫بفرما,
‫بکن، عزیزم,
‫همینه,
‫بریز دیگه، کاری بهت نداره,
‫- فکر نمی‌کنم درست باشه همچین,,, ‫- بی‌خیال!
‫ول کن,
‫جوی، ول کن,
‫همینه,
‫همینه, اینم از این, ‫دختر خوب,
‫همینه,
‫تمام!
‫مثل آب خوردن بود,
‫یه جعبۀ قرص برای قرص‌های روزانه آماده کردم ‫تا نگران نباشی چی به چیه,
‫روی میزِ پاتختی‌ـه,
‫و تنها دغدغه‌ات باید این باشه ‫که هر روز داروهاش رو بهش بدی
‫که الان دیدم کاملاً قادر به انجامش هستی، جوی,
‫آفرین!
‫می‌خوای بیای تا دمِ در مشایعتم کنی؟
‫تا چند روز دیگه می‌بینمت,
‫اگه لازم شد می‌تونی باهام تماس بگیری
‫ولی مطمئنم اوضاع رو به‌خوبی کنترل می‌کنی,
‫اگه چیزی عوض شد، ‫باید بلافاصله باهام تماس بگیری,
‫- متوجهی؟ ‫- بله، خانم,
‫خب، حالا,,,
‫می‌دونم الان یه‌کم زوده، ولی,,,
‫بیا,
‫همدیگه رو درک می‌کنیم دیگه؟
‫بله خانم,
‫بسیار خب,
‫آها! ببخشید، خانم,
‫جمعه می‌بینمت,
‫[این شمارۀ جدیدمه] ‫[تا آخر ماه فرصت داری که ۱۵ هزارتا رو جور کنی]
‫[البته اگه هنوز مایلی]
‫گریس، من می‌رم بیرون زود میام,
‫کجا می‌ری؟
‫ول کن، فقط بچۀ خوبی باش,
‫ولی مامانی، باید یه چیزی رو بهت بگم,
‫طولش نمی‌دم، فقط همینجا بمون,
‫وای نه, ‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، نه,,,
‫«من صادقانه در مقابل خداوند,,,
‫و در حضور این اجتماع سوگند می‌خورم
‫که زندگیِ خود را خالصانه بگذرانم
‫و حرفۀ خود را بی دوز و کلک انجام دهم,
‫از هر کاری که زیان‌آور یا شرارت‌انگیز باشد ‫پرهیز کرده,,,
‫و هیچ داروی آسیب‌زننده‌ای ‫مصرف نکرده و آگاهانه,,,
‫به دیگران نیز ندهم,»
‫لعنتی,
‫گریس؟
‫مامانی!
‫داشتی چی‌کار می‌کردی؟
‫مامانی,,,
‫دیشب دیدم کاترین داره توی خواب راه می‌ره
‫و دنبالش رفتم توی انباری,,,
‫و یه زنِ مُرده توی یه ویترین بود,
‫کاترین یه چاقو برداشت ‫و نزدیک بود باهاش منو بزنه،
‫ولی چون داشت توی خواب راه می‌رفت منو نمی‌دید,
‫و گفت می‌خواد خونه رو به آتیش بکشه,
‫کمک کن همۀ این قوطی‌های قرص رو باز کنم,
‫- مامانی,,, ‫- گریس، خواهش می‌کنم,
‫امروز تحملِ این بازی‌هات رو ندارم,
‫ولی بازی نیست, دیدمش!
‫گریس، دخترم,
‫کاترین داره آقای گرت رو مریض می‌کنه,
‫الان جای خطرناکی هستیم,
‫پس بیا بریم، مامانی, ‫اون که رفته بیرون,
‫نمی‌شه!
‫هنوز نه,
‫الان مامانی خیلی به کمکت نیاز داره,
‫لطفاً در ظرف رو باز کن,
‫این دیگه چیه؟
‫توی کشورمون وقتی مریض بودی ‫از این استفاده کردیم,
‫اگه دوزِ کم و زیادی بدی، توهم‌زا می‌شه
‫ولی دوزِ دقیقش، از بدن سم‌زدایی می‌کنه,
‫حاضری؟
‫خیلی‌خب، آقای گرت,
‫حالا به کمک‌تون نیاز دارم,
‫همینه، آقای گرت,
‫خیلی‌خب، گریس,
‫سطل رو بیار, زود باش,
‫خیلی‌خب، آقای گرت,
‫شروع می‌کنیم,
‫خیلی‌خب، همینه, همین‌جوری درسته,
‫(آواز به زبان فیلیپینی)
‫«و بیماری متوقف می‌شود,,,»
‫گلو,,,گلو,,,گلوریا؟
‫گلوریا؟
‫گلو,,,گلوریا؟
‫گلوریا؟
‫آقای گرت؟
‫وای، گلوریا,
‫دلم برات تنگ شده بود,
‫عه، نه آقای گرت، من جوی هستم,
‫جـ,,,
‫جـوی؟
‫گلوریا کجاست؟
‫نمی‌دونم، ولی من خدمتکارتونم,
‫چند وقته که,,,
‫بیهوشم؟
‫خب، نمی‌دونم
‫ولی برادرزاده‌تون، کاترین، منو استخدام کرده,
‫قبل از اینکه بیام اینجا، ‫ایشون ازتون مراقبت می‌کرد,
‫کـ,,, کی؟
‫- برادرزاده‌تون، کاترین, ‫- نه,,,
‫نه، من,,,
‫من برادرزاده ندارم,
‫نه، هیچ‌کدوم از بستگانم زنده نیستن,
‫- آممم,,, موردی نداره, ‫- نه,,,
‫مطمئنم یه توجیه خوب براش هست,
‫الان برمی‌گردم,
‫می‌خوام یه چیزی درست کنم بخورید,
‫نه، لطفاً تنهام نذار,
‫مسئله‌ای نیست, طولش نمی‌دم,
‫نه، خواهش می‌کنم,,,
‫دخترم، همینجا بمون,
‫کاترین,,,
‫سلام؟
‫کی اونجاست؟
‫هوم؟
‫تو فرشته‌ای؟
‫وای خدا, ‫واقعاً شرمنده‌ام، آقای گرت,
‫- می‌تونم توضیح بدم, ‫- چیو توضیح بدی؟
‫- این دخترمه,,, ‫- گریس,
‫توی خواب‌هام دیدمش,
‫بهم گفت مدتیه ازم مراقبت می‌کنی,
‫چه بوی خوبی داره,
‫برای منه؟
‫بگو ببینم,,,
‫کی هستی؟
‫آممم,,,
‫من «جوی اسپیریتو» هستم
‫و اصالتاً فیلیپینی هستم,
‫من عاشق فیلیپین‌ام,
‫تا حالا رفتین اونجا؟
‫اکثر دوران کودکی‌ام رو اونجا گذروندم,
‫عه! منم دلم می‌خواد برم فیلیپین,
‫تا حالا نرفتی؟
‫- باورم نمی‌شه, ‫- چرا نرفتیم، مامانی؟
‫قضیه‌اش پیچیده‌ست,
‫فکر کنم آقای گرت خسته باشن, ‫باید بریم,
‫یالا، زود باش,
‫ولی دوست دارم باهاش صحبت کنم، مامانی,
‫باید استراحت کنه، دخترم,
‫هنوز حالش کامل خوب نشده,
‫اوه! وای خدا!
‫می‌بینم توی قایم‌شدن خیلی کاربلدی,
‫صبح بخیر، آقای گرت,
‫گریس! کلی دنبالت گشتم,
‫شرمنده؟
‫به چه دلیل؟
‫دخترم، خواهش می‌کنم! ‫ازت خواستم تنهاشون بذاری,
‫- ولی,,, ‫- اشکالی نداره,
‫گریس، دوست داری توی باغ بازی کنی؟
‫می‌شه توی باغ بازی کنه؟
‫دختر باهوشیه,
‫چشم‌هاش هم به مامانش رفته,
‫باباش هم هنوز بالا سرشه؟
‫عه، ببخشید,
‫فقط اینکه خیلی کنجکاوم که ‫تو و جوی,,, تو و گریس رو بیشتر بشناسم,
‫یه,,,
‫بابا داشت,
‫یعنی دیگه نداره؟
‫- عه، تسلیت می‌گم، عزیزم, ‫- نه,
‫گریس باباش رو نمی‌شناسه,,,
‫چون باور کرده که باباش مُرده,
‫خب,,,
‫با اون کارهایی که باباش با من کرد،
‫حقشه که پیش بچه‌اش نباشه
‫ولی از طرفی، اگه اون نبود گریس به دنیا نمی‌اومد، ‫پس,,,
‫که این‌طور,
‫می‌خواستم بیشتر باهات آشنا بشم
‫چون اعتقاد دارم مدیونتم، جوی,
‫و این زنِ روانی‌ای که ‫خودشو بجای برادرزادۀ من جا زده,,,
‫انگار کمر همت بسته که ‫منو وادار به استراحت کنه,
‫نمی‌خوام کسی توی دردسر بیفته,
‫می‌خوام کمکت کنم، جوی,
‫- کمکم کنید؟ ‫- می‌خوام رسماً,,,
‫یه شغل به‌عنوان پرستار تمام‌وقتم ‫بهت پیشنهاد بدم,
‫گریس هم اگه بخواد ‫می‌تونه تخت یا اتاق مخصوص خودش رو داشته باشه,
‫دوست داری؟
‫خب، صد درصد,
‫ولی چرا دارید این کار رو می‌کنید؟
‫یعنی,,,
‫خیلی,,,
‫ممنونم,
‫ولی خب,,,
‫شما که اصلاً شناختی روی ما ندارید,
‫یه زمان یه دایۀ فیلیپینی داشتم,
‫خب، برای من فراتر از یه دایه بود,
‫مثل مامانم بود,
‫حتی بیشتر از مامان خودم، برام مادری کرد,
‫با خودمون از فیلیپین آوردیمش ‫و توی بزرگ‌کردنِ من کمک کرد,
‫احساس می‌کنم شما فیلیپینی‌ها خانوادۀ منید,
‫تو که جونم رو هم نجات دادی
‫پس ارزشش رو داره که هر جور که تونستم کمکت کنم,
‫ولی,,,
‫چیه؟
‫آممم,,,
‫- ویزام,,, ‫- درستش می‌کنیم,
‫می‌شه؟
‫قطعاً می‌شه,
‫ولی قبلش یه مشکل کوچیک هست که باید حلش کنیم,
‫به کمکت نیاز دارم,
‫- می‌تونم روت حساب باز کنم؟ ‫- بله، صد درصد,
‫از این شیاد برام بگو,
‫«برداشتنِ پردۀ وحشت,,,»
‫تا حالا توی کشورتون جنگ خروس‌ها رو دیدی؟
‫بابام می‌رفت می‌دید ‫ولی برای من زیادی خشن بود,
‫من خیلی دوست داشتم,
‫اون زمان گلوریا منو می‌برد میدون‌های مسابقه ‫تا نگاه کنم,
‫مسلماً مامان و بابام خبر نداشتن,
‫اگه می‌فهمیدن، دارش می‌زدن,
‫می‌دونی، خروس‌ها خیلی نازپروده زندگی می‌کنن,
‫آب و خوراک‌شون خیلی خوبه,
‫می‌تونن آزادانه برای خودشون بگردن و بازی کنن,
‫اگه بلد باشی تعلیم‌شون بدی ‫موجودات خیلی مطیعی هستن,
‫آره,
‫بیرونِ میدونِ مسابقه خیلی خوش‌شانس بودن,
‫می‌دونستی؟
‫ولی توی میدونِ مسابقه می‌میرن,
‫هیچ چیزشون هدر نمی‌ره,
‫اگه یه پرنده توی مسابقه بمیره، ‫می‌تونی بخریش,,,
‫و همون شب برای شام بخوریش,
‫- شما می‌خریدین؟ ‫- نه بابا,
‫یه مقدار زیادی وحشیانه‌ست,
‫عه!
‫ای خدا,
‫گریس! چی‌کار کردی؟
‫ببخشید، آقای گرت,
‫داری زیادی بهش سخت می‌گیری, ‫ایرادی نداره,
‫اونا مال شخصِ مهمی نبودن,
‫بیا, یه سورپرایز برات دارم,
‫نظرت چیه که اتاق خواب مخصوص خودت رو داشته باشی؟
‫- منظورتون چیه؟ ‫- خب,,,
‫مامانت دیگه میاد برای من کار می‌کنه
‫و جفت‌تون می‌تونید تا هر وقت که بخواید ‫بیاید اینجا زندگی کنید,
‫- هر اتاق خوابی که بخوام؟ ‫- گریس!
‫تقریباً هر کدوم که بخوای، ‫ولی به یه شرط,
‫منو «لولو» صدا بزن, ‫(لولو به زبان فیلیپینی یعنی بابابزرگ)
‫بابابزرگ؟
‫باشه,
‫ممنون، لولو گرت,
‫خیلی خوشحالم,
‫الان دیگه عضو خانوادۀ منی,
‫آقای گرت، شما برنامه‌ای برای,,,؟
‫دیگه بهم نگو «آقا»,
‫عه,
‫لولو گرت,,,
‫- شما برنامه‌ای برای,,, ‫- نه، نه,
‫«ارباب» رو ترجیح می‌دم,
‫می‌شه بگید برنامه‌تون برای کاترین چیه؟
‫ارباب گرت!
‫بسپرش به خودم,
‫می‌شه برامون چایی درست کنی؟
‫تو چایی می‌خوری؟
‫چی دوست داری؟
‫هات چاکلت لطفاً,
‫چایی و یه هات چاکلت لطفاً، جوی,
‫چشم، ارباب گرت,
‫- به چی می‌خندین؟ ‫- هیچی,
‫- اینم از چایی‌تون, ‫- باشه، بذارش همونجا,
‫نصفه‌شب میام بهتون سر می‌زنم,
‫بیا بریم,
‫می‌خوام همینجا پیش لولو بمونم,
‫نه دیگه، به حرف مامانت گوش کن,
‫- ولی واقعاً,,, ‫- نه، بی‌خیال,
‫فردا صبح هم می‌تونیم بازی کنیم,
‫باشه,
‫جوی,,,
‫به‌نظرم حق داره بدونه,
‫توی زندگی‌اش,,,
‫به یه بابا نیاز داره، جوی,
‫دوست داری بابایی‌ات رو بشناسی، مگه نه؟
‫ولی بابام مُرده,
‫مامانت به من چیز دیگه‌ای گفت,
‫آخ، عزیزجان,
‫امروز سرشار از غافل‌گیری‌ـه,
‫فردا صبح جفت‌تون رو می‌بینم,
‫مامانی؟
‫بیا بریم,
‫دخترم، کلی بچه توی کشورمون هستن,,,
‫که از خداشونه این غذا رو بخورن,
‫تو بابات رو می‌شناختی؟
‫آره، معلومه,
‫گریس!
‫خیلی دروغگویی,
‫فلیزای عزیزم,,,
‫خوب غذا می‌خوری؟
‫تا الان مطمئنم برای خودت یه دختر سالمِ بزرگ شدی,
‫برای بابات یه مقدار پول فرستادم ‫که برای مدرسه‌ات خرج کنه,
‫حسابی تلاش کن، دخترم,
‫یه روز تو باید از من مراقبت کنی!
‫ولی هنوز تا اون زمان، خیلی مونده,
‫خیلی دلم برات تنگ شده، ‫مامانی دوستت داره,
‫عشقم، چند ماهی می‌شه که ازت خبری نشده,
‫پولی که می‌فرستم کافیه؟
‫کاش همه‌تون الان اینجا پیشم بودین,
‫خونه‌شون مثل کاخ می‌مونه,
‫دوست‌تون دارم,
‫دخترم رو از طرفِ من ببوس,
‫با عشق، از طرف گلوریا,
‫,,,پسره ۱۲ سالشه
‫ولی هنوز هر جا می‌رم بهم می‌چسبه,
‫اون‌قدر محکم بغلم می‌کنه ‫که حس می‌کنم دارم خفه می‌شم,
‫ازش می‌ترسم,
‫مادری‌کردن برای دختر خودم رو ول کردم
‫تا مراقب پسرِ یکی دیگه باشم,
‫حتی مطمئن نیستم ‫مامانش پسرش رو دوست داره یا نه,
‫الان هفت سال شده ‫ولی عین ده سال بهم گذشته,
‫اصلاً نامه‌هام به دستت می‌رسه؟
‫ولم کردی به حال خودم؟ ‫یا اینکه قضیه برعکسه؟
‫خدایا، خواهش می‌کنم,,,
‫برای دخترم یه نشونه‌ای بفرست ‫که بفهمه مامانی دوستش داره,
‫اصلاً معلوم هست برای کی دارم می‌نویسم؟
‫موهام دیگه سفید شدن,
‫زبون مادری‌ام داره یادم می‌ره,
‫ارباب نایجل بهم پیشنهاد داده ‫که کلاً همینجا زندگی کنم,
‫مردم برای همچین فرصتی دست و پا می‌شکنن,
‫ولی من دلم برای دخترم،
‫خانواده‌ام و خونه‌ام تنگ شده,
‫شاید بهتر باشه باهاش کنار بیام,
‫اون بیشتر از دختر خودم بهم عشق و محبت نشون داده,
‫ازم می‌خواد بمونم,
‫دلم نمی‌خواد,,,
‫ولی هیچ‌کس ازم نخواسته برگردم خونه,
‫جای من همینجاست,
‫ای گلوریا,
‫گریس,
‫«نیمه اهریمن و نیمه بچه,,,»
‫جوی، من برگشتم,
‫بیا کیف‌هام رو بگیر,
‫کجاست؟
‫چند بار باید بهش بگم که,,,
‫ای خدا! توش سوسک‌ـه,
‫خدایا,,,
‫اوه!
‫خدا!
‫جوی! جوی!
‫جوی؟
‫نه، احتمالاً حق با تو باشه,
‫آره، جواهراتم رو چک می‌کنم,
‫خب، فرار کرده,
‫نمی‌دونم، احتمالاً برگشته فیلیپین,
‫آره!
‫(سفیدکننده ریخت توی شامپو)
‫مثل چی بو گرفته بود,
‫خیلی افتضاح بود,
‫احتمالاً، آره، نمی‌دونم,
‫اونجا همه‌شون دارن از گرسنگی می‌میرن، نه؟
‫خب، توی این خونه نه,
‫آره، اجاق روشن مونده بود,
‫ممکن بود کل خونه رو به آتیش بکِشونه,
‫فکرش رو بکن! ‫کابوس می‌شد,
‫خب، بیمه‌اش خیلی خوب می‌شد، مگه نه؟
‫فکرش رو بکن!
‫خیلی‌خب، عزیزم,
‫آره, بقیه‌اش بمونه برای یه روز دیگه, ‫باید دوش بگیرم,
‫بوی گندِ آبگوشت گرفتم,
‫باشه، خداحافظ,
‫بله، همین که گفتم,
‫حتی یک ثانیه هم,,,
‫جوی؟
‫ای خدا,
‫خیلی از دیدنت خوشحالم، عزیزجان,
‫رفته بودیم یه هوای تازه بخوریم,
‫نمیخوای به عموت سلام بدی؟
‫عمو؟
‫چه سورپرایز قشنگی,
‫جوی,,,
‫می‌شه لطف کنی برامون چایی دَم کنی؟
‫بیار اتاق پذیرایی,
‫بله، ارباب گرت,
‫داشتی شیطنت می‌کردی، نه؟
‫فکر نمی‌کنم بهت اجازه داده باشم
‫که فرشِ لابی رو عوض کنی,
‫شوخی کردم,
‫واقعیتش از تغییر خوشم نمیاد ‫ولی از فرشه خیلی خوشم اومده,
‫اما از این بابت که منو,,,
‫وارد کُمای القایی کردی، ناراحت هستم,
‫خیلی خیلی زیرکانه بود,
‫و با توجه به اینکه دارم می‌میرم,,,
‫خیلی جاش بود که این کار رو بکنی,
‫ولی برداشتِ من اینه که,,,
‫این کار غیرقانونیه، قبول نداری؟
‫با این همه سال که وکالت کردی,,,
‫می‌تونستی یه نقشۀ هیجان‌انگیزتر بکِشی,
‫عزیزجان، تو هم دقیقاً مثل مامانتی,
‫همین‌طوری اونجا واینستا، گلوریا,
‫یه چیزی بیار اینو تمیز کن,
‫چِت شده؟
‫فاقد صلاحیت اعلامت کردم,
‫چی‌کار کردی؟
‫خیلی سخت بود که آدمای مناسب این کار رو قانع کنم
‫ولی از قرار معلوم، اگه پول کافی داشته باشی
‫می‌تونی کاری که می‌خوای رو بکنی,
‫فاقد صلاحیت قانونی اعلامت کردم, ‫(برای کنترل مال و اموال شخص)
‫این برات به اندازۀ کافی هیجان‌انگیز هست، عمو؟
‫الان کل ارث به من می‌رسه,
‫پس راست می‌گن که همه‌چی برمی‌گرده سرِ جای اولش,
‫اگه مامانت اینجا بود خیلی بهت افتخار می‌کرد,
‫مامانم؟ چی می‌گی؟
‫برادرزادۀ عزیزم، ناراحت نشو,
‫به این فکر کن که فداکاری اون ‫چه زندگی‌ای برات ساخت, برامون ساخت,
‫یه شرکت تجاری که پنج نسل قدمت داشت رو نجات داد,
‫در مورد چی صحبت می‌کنی؟
‫میراث ۵۰۰ سالۀ خانوادگی‌مون ‫در آستانۀ از دست رفتن بود,
‫راه نجاتی که لازم داشتیم، ‫ثروت مامانت بود,
‫مثل هر ثروت دیگه‌ای,,,
‫هر کی که عقلش سالم باشه، ‫به‌راحتی ازش دست نمی‌کشه
‫واسه همین باید به‌زور می‌فرستادیمش تیمارستان,
‫و البته بدونِ کمک تو، شدنی نبود,
‫نه,
‫بهم گفتی مریضه,
‫بهم گفتی نیاز به مراقبت‌های ویژه داره,
‫آره,
‫و فُرمی که امضا کردی ‫که گواهیِ زوال عقلش بود,,,
‫کمکی که لازم داشت رو بهش رسوند,
‫گولم زدی,
‫خب، در واقع,,,
‫ازت خواستم قبل از امضا کردنش با دقت بخونی‌اش,
‫یازده سالَم بود!
‫می‌شه بپرسم وقتی رفتی زندان، چطور می‌خوای,,,
‫از ارثیه‌ات لذت ببری؟
‫شاهد هم دارم,
‫تو رو نمی‌دونم ولی من که خیلی گرسنه‌مه,
‫جوی، می‌شه منو ببری؟
‫به اون توجه نکن, ‫قبلنا همیشه اخم‌هاش تو هم بود,
‫بذار هر جور می‌خواد باشه,
‫آره, به‌زودی راهی پیدا می‌کنیم ‫که دوباره یه خانواده شیم,
‫یه خانوادۀ بزرگ,
‫بله,
‫مرغ، مرغ!
‫بله, ‫برمی‌گردیم به همون نظمی که داشتیم,
‫که یه سلسله‌مراتبی داشتیم ‫و اونا حد و حدودشون رو می‌دونستن,
‫هوم!
‫جوی، نظرت چیه؟
‫تو هم بیا بخور, بیا بخور,
‫گریس,,,
‫برای خوابیدن آماده شو، لطفاً,
‫هیس!
‫خواهش می‌کنم,
‫می‌رم خودمو گُم و گور می‌کنم,
‫به کسی چیزی نمی‌گم، قسم می‌خورم,
‫- من یه دختر دارم, ‫- خفه شو!
‫بچرخ,
‫چی؟
‫این چیه؟
‫گلوریا، معرفی می‌کنم: جوی,
‫جوی، این گلوریاست,
‫وای دخترم,
‫نمی‌دونم عمو چه وعده و وعیدی بهت داده,,,
‫ولی اگه از اینجا نری، آینده‌ات همین می‌شه,
‫باید به همون تمیزکردنِ دستشویی‌ها
‫و خالی‌کردنِ لگنش ادامه می‌دادی,
‫مگه امثال شما برای همین کار نیستید؟
‫- می‌رم, ‫- بله، می‌ری,
‫ولی قبل از رفتن,,,
‫تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که دهنت رو بسته نگه داری,
‫خیلی راحته,
‫می‌خوای بکُشیش,
‫عزیزم، سرطان داره خودش این کار رو می‌کنه,
‫من فقط می‌خوام ‫یه مراسم خاکسپاری رؤیایی براش بگیرم,
‫سرطان؟
‫عه!
‫فکر کردی,,,
‫فکر کردی می‌خوام عَموم رو بکُشم؟
‫گرچه الان دیگه احتمالاً همین کار رو بکنم,
‫می‌فهمم که چرا عمو مجذوبت شده,
‫قیافه‌ات شبیه گلوریاست,
‫صدات هم شبیه‌ـشه,
‫می‌دونی، راستش همیشه دلم برای گلوریا می‌سوخت,
‫خیلی تنها بود,
‫خیلی مطیع بود,
‫هوم,
‫کاش می‌تونستی از خودت دفاع کنی!
‫هوم؟
‫حتی جلوی من,
‫اون خیلی سعی کرد ‫جای مامانم رو پُر کنه، ولی,,,
‫وقتی همه‌ش «چشم خانم» «چشم خانم» می‌کرد
‫چطور می‌تونست جای مامانم باشه؟ ‫رقت‌انگیز بود,
‫همین ویژگی رو توی تو هم حس کردم,
‫واسه همین کاملاً مناسبِ این شغل هستی,
‫- نه, ‫- جانم؟
‫شما زندگی‌اش رو دزدیدین,
‫ازش دزدی کردین!
‫بهش یه زندگیِ بهتر دادیم,
‫بدونِ کمک ما خیلی درمونده می‌شد,
‫کمک؟
‫چه کمکی؟
‫ما غذاهاتون رو آماده می‌کنیم,,,
‫داروهاتون رو بهتون می‌دیم,
‫قبل از خواب برای بچه‌هاتون لالایی می‌خونیم,
‫سگ‌هاتون رو می‌بریم می‌گردونیم,
‫از پدر و مادرتون مراقبت می‌کنیم,
‫وسایل‌تون رو جمع می‌کنیم,
‫و وقتی دارید می‌میرید,,,
‫تا آخرین نفس‌تون بهتون دلداری می‌دیم,
‫ما به کمک شما نیاز نداریم,
‫شما به ما نیاز دارید,
‫پاشو، باید بریم,
‫چرا؟
‫بعداً توضیح می‌دم,
‫پاشو بریم,
‫- صبر کن، چی شده؟ ‫- اینجا جامون امن نیست، خب؟
‫حالا لطفاً آماده شو,
‫نه، من نمیام! ‫لولو گرت چی می‌شه؟
‫اون خانمه می‌زنه می‌کُشَتِش,
‫بهش نگو «لولو», ‫(بابابزرگ)
‫اون مَرد، خطرناکه,
‫آدمِ بدی‌ـه,
‫حالا خواهشاً، التماست می‌کنم، ‫آماده شو,
‫نه، بد نیست,
‫گریس، خواهش می‌کنم,
‫باید بریم,
‫باشه؟ ‫لطفاً همین الان وسایلت رو جمع کن,
‫نه!
‫من جایی نمی‌رم,
‫اون بهمون اهمیت می‌ده, دوست‌مون داره
‫عه، گریس,
‫آقای گرت دوست‌مون نداره,
‫می‌خواد صاحب‌مون بشه,
‫این دوتا با هم فرق دارن، خب؟
‫هیس! همینجا بمون,
‫فکر کردین کی هستین؟
‫نمی‌شه همین‌جوری سرتون رو بندازید زیر بیاید, ‫به چه دلیلی,,,؟
‫یه مهاجر غیرقانونی ‫به مالک این خونه خدمت می‌کرده,
‫- شما نایجل گرت هستید؟ ‫- نه,
‫مسلماً نایجل گرت نیستم, ‫(چون نایجل اسم پسرونه‌ست)
‫ما حکم تفتیش منزل رو داریم
‫چون گزارش دادن ‫که به یه مهاجر غیرقانونی سرپناه دادین,
‫یا می‌تونید توی این مسئله کمک‌مون کنید
‫یا اینکه برای ممانعت از اجرای قانون، ‫بازداشت شید,
‫- جوی اسپیریتو؟ ‫- بله؟
‫وزارت کشور، شما رو ‫مهاجر متجاوز به خاکِ انگلستان اعلام کرده,
‫آقای گرت؟ آقای گرت؟
‫نه!
‫من,,, من خودم داشتم می‌رفتم!
‫چرا این کار رو کردین؟
‫اون زنه می‌خواست اون آقائه رو بکُشه! ‫می‌خواست بکُشش!
‫ولم کنید! دخترم!
‫گریس!
‫فرار کن!
‫فرار کن برو پیش خواهر جوئن! ‫اون ازت مراقبت می‌کنه,
‫این چه کاری بود که کردی؟
‫یه عده اومدن بردنش,
‫چیزی نیست, چیزی نیست,
‫برش می‌گردونیم,
‫خونسرد باش,
‫نفس عمیق بکش, نفس عمیق بکش,
‫حالا باید خیلی ساکت باشیم
‫و یه کاری هست که می‌خوام برام بکنی، خب؟
‫«نفرت جماعتی که از آن‌ها مراقبت می‌کنی,,,»
‫فکر نکنم با گفت‌گو بتونیم حلش کنیم، نه؟
‫نه متأسفانه,
‫دیگه وقت بازی‌کردن تمومه,
‫وقتشه لالا کنی، عمو,
‫آخ!
‫من فکر می‌کنم وقت بازی‌کردن تازه شروع شده,
‫آه,,,
‫صبر کن!
‫وای، نه، نه، نه، نه,
‫نه!
‫ولم کنید! نه، نه,,,
‫سلام خانم,
‫وای خدا,
‫فوق‌العاده بود,
‫به‌نظرت چی می‌دید؟
‫بیا، عزیزجان,
‫اینجا خیلی وحشتناکه, ‫بیا بریم توی آشپزخونه,
‫حالا می‌خوام برم دنبال مامانی
‫فردا این کار رو انجام می‌دیم,
‫نظرت با هات چاکلت چیه؟
‫نظرت با دسر بستنی میوه‌ای چیه؟
‫تا حالا از اونا خوردی؟
‫نه، می‌خوام برم دنبال مامانی‌ام,
‫به‌نظرم یه‌کم داری غیرمنطقی رفتار می‌کنی,
‫مگه همینو نمی‌خواستی؟
‫قشنگ یادمه می‌گفتی: «کاش مامانم نبود,»
‫ولی از صمیم قلب نبود,
‫خب، مواظب باش چه آرزویی می‌کنی، عزیزجان,
‫تو زنگ زدی پلیس,
‫کم‌کم داره این حس بهم دست می‌ده
‫که داری خیلی نمک‌نشناس می‌شی,
‫- می‌خوام برم خونه, ‫- خونه‌ای دیگه!
‫ای خدا، از دست شماها,
‫نمی‌دونید چقدر خوش‌شانسید,
‫بهتون آب و خوراک می‌دم,
‫به گلوریا گفتم,,, بهش گفتم:
‫«اینجا برای زندگی‌ات هدف داری، آزادی داری,»
‫ولی گذاشتی‌اش توی یه ویترین شیشه‌ای,
‫تو رو هم می‌ذارم توی یه ویترین شیشه‌ای,,,
‫نمک‌نشناس!
‫آخ!
‫گریس,,,
‫اون حرفِ لولو گرت جدی نبود,
‫خیلی شرمنده‌ست,
‫حق با توئه, بریم مامانی رو بیاریم,
‫گریس!
‫گریس,
‫لولو گرت فقط می‌خواد باهات صحبت کنه,
‫لازم نیست قایم شی، عزیزم,
‫گریس, گریس,
‫از قایم‌شدن خسته نشدی، گریس؟
‫دیگه لازم نیست قایم شی, توی این خونه لازم نیست,
‫می‌تونم هر چی می‌خوای بهت بدم,
‫نمی‌خوای یه جای ثابت داشته باشی؟
‫گلوریا,,,
‫ولم کن!
‫نمی‌ذارم جایی بری!
‫برو بیرون!
‫برادرزادۀ عزیزم, ‫خدا رو شکر,
‫این کوفتی رو از روم بردار! ‫زود باش!
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫توی جهنم می‌بینمت,,, عمو!
‫پاشو!
‫بیا, بیا بریم,
‫آخ!
‫توی این پرونده نمی‌تونم ‫وکالت‌تون رو برعهده بگیرم,
‫و نمی‌تونم بهتون پیشنهادی بکنم
‫که از الان به بعد چی‌کار کنید,
‫پس، اصلاً و ابداً نباید به این شماره زنگ بزنید
‫و نباید سراغِ جوناس هرینگتون رو بگیرید,
‫اون قطعاً علاقه‌ای نداره
‫که وکالت رایگان برای کسی انجام بده
‫که بچۀ یه شهروند بریتانیایی رو حامله شده
‫که توی برخی از موارد، بهش حق قانونی می‌ده
‫تا توی کشور مذکور بمونه,
‫- ممنـ,,, ‫- هیس!
‫چندین ماه بود
‫که به‌خاطر ترسِ از دست‌دادنِ خانه‌مان ‫دعا می‌کردیم,
‫و وقتی روزِ آن فرا رسید ‫که ریشه‌های خود را رها کنیم،
‫این اجتماع گِرد هم آمد,,,
‫تا گیاه‌های جدیدی بکارد,
‫لحظه‌ای سرشار از تاریکی,,,
‫ما را به جایگاهی پر نور رساند,
‫(آواز به زبان فیلیپینی)
‫خب,
‫حاضری؟
‫سلام,
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫سلام,
‫من جوی هستم و این گریس‌ـه,,,
‫دخترِ شوهرتون,
رسانه اینترنتی برتر موویز bartarMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال